ABD ve İsrail, İran’ın füze altyapısını hedef alan yoğun hava saldırıları düzenlemesine rağmen, Tahran’ın füze tehdidi tamamen ortadan kaldırılamadı.
Askeri analistlere göre savaşın ilk günlerinde Basra Körfezi kıyısındaki üsler ve mobil fırlatıcılar ağır darbe alırken, İran bu baskıya karşı strateji değişikliğine gitti. Füze fırlatmalarını ülkenin daha iç bölgelerine kaydıran Tahran, daha uzun menzilli sistemlere yöneldi.
Bu değişimle birlikte İran’ın günlük füze sayısı azalsa da hedef seçimi daha kritik hale geldi. Daha az sayıda füze fırlatılmasına rağmen, İsrail ve Körfez ülkelerindeki görece daha savunmasız noktalara yöneltilen saldırılar bazı durumlarda daha büyük hasara yol açtı.
Eski ABD Merkez Kuvvetler Komutanı Joseph Votel, İran’ın artık yoğun saldırılara ihtiyaç duymadığını belirterek, tek bir füzenin hedefe ulaşmasının dahi stratejik etki yaratabildiğini ifade etti.
Savaşın temel hedeflerinden biri olan İran’ın füze ve insansız hava aracı kapasitesini tamamen ortadan kaldırma amacının zor olduğu görülüyor. Uzmanlar, çatışmanın bu aşamada sona ermesi halinde İran’ın yer altı depolarındaki füzeleri yeniden devreye alabileceğini ve üretim altyapısını toparlayabileceğini değerlendiriyor.
Özellikle Yezd yakınlarındaki stratejik tesisler bu mücadelenin zorluğunu ortaya koyuyor. 2 bin kilometreden fazla menzile sahip Horremşehr füzelerinin konuşlandırıldığı bölgeler defalarca hedef alınsa da tamamen etkisiz hale getirilemedi.
Öte yandan bombardımanın etkili olduğuna dair işaretler de bulunuyor. Bazı füzelerin fırlatma sırasında infilak ettiği ve teknik sorunlar yaşandığı bildiriliyor. ABD ve İsrail ise İran’ın yüzlerce füze fırlatma kapasitesini önemli ölçüde zayıflattıklarını savunuyor.
Sahadaki tablo, İran’ın askeri kapasitesinin tamamen yok edilmesinin kısa vadede mümkün olmadığını, savaşın ise daha uzun ve yıpratıcı bir sürece dönüşebileceğini gösteriyor.
