Ömrünün önemli bir bölümünü çalışarak geçiren bir insan düşünün. Sabahın erken saatlerinde başlayan mesailer, yıllarca süren çalışma hayatı, ödenen primler, verilen emekler sonunda beklenilen emeklilik. Emekliliğinde de biraz huzur, biraz dinlenmek, torunlarıyla vakit geçirmek, belki de yıllardır ertelediği hayallerini gerçekleştirmek. Peki, bugün emekliler bu hayallerinin ne kadarını gerçekleştirebiliyor?
Ne yazık ki emeklilik; birçok insan için dinlenme ve huzur dönemi olmaktan çıktı. Yerini geçim derdine, hesap kitap yapmaya ve her geçen gün biraz daha daralan bir yaşam alanına bıraktı. Bugün çarşıya, pazara çıkmak bile emekli için başlı başına bir hesap meselesi haline geldi. Emekli, pazar alışverişini mümkün olduğunca akşam saatlerine bırakıyor. Fileler artık kiloyla değil, adetle doluyor. Üç domates, iki yüz gram peynir, yarım kilo soğan. Bir kalıp tereyağını ya da bir litre zeytinyağını lüks tüketim gibi gören milyonlarca insandan söz ediyoruz. Maaşları hesaba yattığında; önce kira, ardından elektrik, su, doğalgaz ve diğer zorunlu giderler ile eline almadan eriyip gidiyor. Kışın kombiyi en düşük ayarda çalıştırmak, petekleri kapatmak, evde kalın giysilerle oturmak artık onlar için tasarruf tercihi değil, geçinebilmenin bir yolu haline geliyor.
Son dönemde emeklilere yönelik yeni bir iyileştirme yapılacağı, farklı formüllerin üzerinde çalışıldığı konuşuluyor. Her yeni açıklamayla umutlanan, ardından beklentiye giren milyonlarca insandan söz ediyoruz. Hatırlayalım; memurlara verilen seyyanen zammın emeklilere de yansıtılacağı yönünde beklentiler oluşmuş, aylarca umutla beklenilmiş ancak bu beklenti karşılık bulmamıştı. Emeklinin geçim sıkıntısı, kulislerde konuşulan formüllerle değil, hayatın gerçekleri dikkate alınarak çözülmeli.
Bence; emekli maaşları asgari ücretten az olmamalı. Asgari ücret de açlık sınırının altında kalmamalı.
Bu insanlar yıllarca ülkenin kalkınmasına, üretimine ve geleceğine katkı sundu. Bugün ise hayatlarının sonbaharını huzur içinde geçirmek yerine mahalle bakkalının veresiye defterini kapatmanın, bayramda kapısını çalacak torununa mahcup olmamanın hesabını yapıyor.
Emeklilik bir lütuf değil, yıllarca verilen emeğin karşılığıdır. Yaşamak yalnızca nefes almak değildir. İnsanca barınmak, mutfağında tencereyi kaynatırken hesabı kuruşu kuruşuna yapmak zorunda kalmamak, ihtiyaç duyduğu ilacı alabilmek, torununa harçlık verirken kendi sofrasından kısmamak ve akşam televizyon karşısında çayını huzurla içebilmektir.
Bugün çalışanlar için emekli olmak giderek zorlaşıyor. Emekli olanlar içinse hayat her geçen gün biraz daha ağırlaşıyor.
Günümüzde çalışanlar için artık; emekli olmak zor, emekli yaşamak daha da zor.