Sokağa çıkınca ülkede neler olup bittiğini anlamak için öyle uzun uzun araştırma yapmaya, anket şirketlerinin kapısını aşındırmaya gerek yok. Biraz insanları dinlemek, esnafın derdine kulak vermek, emeklinin pazar filesine bakmak yeterli. Çünkü siyasetin dili değişmeye, ekonomi gündeminde yıllardır görmezden gelinen kesimler birden hatırlanmaya başlamışsa seçim takviminin yaprakları da hızlanıyor demektir. Nitekim son günlerde emekliden küçük esnafa, dar gelirli vatandaşlardan yaşlılık aylığıyla geçinmeye çalışan milyonlara kadar toplumun geniş bir kesiminin sorunları yeniden gündeme taşınıyor. Emekli maaşlarına zam konuşuluyor, küçük esnafın krediye ulaşması için yeni düzenlemeler gündeme geliyor, dar gelirlinin yaşam koşullarını iyileştirecek adımlardan söz ediliyor.

Ne güzel değil mi? Yıllardır geçim sıkıntısı çeken, ay sonunu getirebilmek için hesap makinesiyle yaşayan, pazarda filesini doldurmak yerine fiyat etiketlerini seyreden vatandaşın sorunları birdenbire hatırlanıveriyor. İnsan ister istemez soruyor: Bu sorunlar dün yok muydu? Emeklinin maaşı yetmiyorken, esnaf siftah yapmadan kepenk kapatırken, dar gelirli her geçen gün biraz daha yoksullaşırken bu düzenlemeler neden gündeme gelmiyordu? Demek ki bazı sorunların çözümü için ekonomik koşulların olgunlaşmasını beklemek gerekiyormuş! Ya da seçim takviminin yaklaşmasını…

Oysa emeklinin geçim derdi, esnafın krediye ulaşamaması, dar gelirlinin hayat pahalılığı karşısında ezilmesi yeni sorunlar değil. Bunlar dün de vardı, bugün de var. Vatandaşın cebindeki para her geçen gün biraz daha erirken sorunların çözümünü seçim dönemlerine bırakmak nasıl bir ekonomik anlayışın ürünüdür? Üstelik vatandaş artık birkaç liralık iyileştirmeyle, peş peşe sıralanan müjdelerle yetinmek istemiyor. Bugün verilen bir zamla yarın yeniden yoksullaşmak değil, insanca yaşayabileceği kalıcı bir düzen istiyor.

Artık bu filmi defalarca izledik. Önce vatandaşın sıkıntıları kabul edilir, ardından birtakım müjdeler peş peşe sıralanır. Bir bakarsınız emekli yeniden gündemin başköşesinde, esnafın kredi sorunu hatırlanmış, dar gelirlinin yüzünü güldürecek açıklamalar yapılmış. Sonra da hep aynı cümle: "Az kaldı, tünelin ucundaki ışık göründü!"

Ancak vatandaşın merak ettiği başka bir şey var. O tünelin ucundaki ışık gerçekten refahın ışığı mı, yoksa yaklaşan seçim otobüsünün farları mı? Bir de bütün bunların üzerine kamuoyunda tartışılan fon kriziyle ilgili tepkiler ekleniyor. Konunun cami kürsülerine kadar taşınması, toplumdaki soru işaretlerinin ne kadar genişlediğini gösteriyor. Mızrağı çuvala sokmaya bile gerek kalmadan gözler önüne serilen gelişmeler karşısında açıklamaların ve teselli cümlelerinin ne kadar karşılık bulacağı ise ayrı bir mesele. Kısacası seçimlerin ayak sesleri yükselirken siyaset yeniden vatandaşın kapısını çalmaya hazırlanıyor.

Ama unutulmaması gereken bir şey var: Vatandaşın sorunları seçim yaklaşınca ortaya çıkmadı ki seçim geçince ortadan kalksın! Seçmen, seçimden seçime hatırlanacak bir isim değil. Sandık yaklaştığında verilen sözleri değil, sandık uzaklaştığında yaşadıklarını da hatırlıyor.

Çünkü sandığa yalnızca oyunu değil; ödeyemediği faturayı, boş kalan pazar filesini ve yıllardır ertelenen beklentilerini de götürüyor.